පුද්ගලික ණය රුපියල් ට්රිලියන 2.45ක් වෙයි – මහාචාර්ය වසන්ත අතුකෝරළගේ පර්යේෂණයෙන් භීෂණාත්මක දත්ත එළියට
1 min read
- “කාර්, ෆෝන්, ටීවී ගන්න ණය වෙද්දී, ඉගෙන ගන්න ගන්නා ණය 60%කින් කඩා වැටිලා” – රටේ බුද්ධිමය පරිහානිය මූල්ය දත්තවලින් ඔප්පු වෙයි.
- රන් භාණ්ඩ උකස් තැබීම් (Pawning) ට්රිලියනය පනී: රටේ එක පැත්තක් සෙල්ලම් දමද්දී, අනෙක් පැත්ත ජීවත් වෙන්න රන් බඩු උකස් කරයි.
ශ්රී ලංකාව ආර්ථික අර්බුදයෙන් පසු ස්ථාවර වෙමින් පවතින බව බාහිරින් පෙනුන ද, රට තුළ නිෂ්පාදන ආයෝජන වෙනුවට ණය වී පරිභෝජනය කිරීමේ (Credit-financed consumption) භයානක සංස්කෘතියක් වේගයෙන් හිස ඔසවමින් පවතින බව පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ මහාචාර්ය වසන්ත අතුකෝරළ සිදුකළ අලුත්ම පර්යේෂණයකින් හෙළි වේ. මෙම අනවශ්ය පරිභෝජන රැල්ල නිසා ඉදිරියේදී මෙරට විදේශ විනිමය සංචිත (Forex Reserves) නැවතත් දරුණු තෙරපුමකට ලක්වීමේ රතු එළි දැල්වී ඇත.
පර්යේෂණ දත්තවලට අනුව, 2024 දෙසැම්බර් සිට 2026 මාර්තු දක්වා වූ මාස 15ක කාලය තුළ වාහන, විදුලි උපකරණ, ජංගම දුරකථන සහ ගෘහ භාණ්ඩ මිලදී ගැනීම සඳහා ලබාගන්නා පාරිභෝගික භාණ්ඩ ණය (Consumer Durable Loans) ප්රමාණය රුපියල් බිලියන 40 සිට බිලියන 123 දක්වා 213%ක සිතාගත නොහැකි දැවැන්ත වර්ධනයක් වාර්තා කර ඇත.
ඉගෙනීම පැත්තකට: සුඛවිහරණයට මුල් තැන
මෙම මූල්ය දත්ත වගුවේ ඇති වඩාත්ම ඛේදජනක සහ භයානකම ලක්ෂණය වන්නේ, රටේ තරුණ පරපුරේ අධ්යාපනය වෙනුවෙන් ලබාගන්නා ණය (Educational Loans) ප්රමාණය 60%ක් වැනි දරුණු ප්රතිශතයකින් කඩා වැටී තිබීමයි. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ ලාංකීය සමාජය දිගුකාලීන මානව ප්රාග්ධන (Human Capital) ආයෝජන මුළුමනින්ම අමතක කර, ණය මුදලින් ක්ෂණික සුඛවිහරණය උදෙසා පමණක් පෙළඹී ඇති බවයි.
මීට සමගාමීව සමස්ත පුද්ගලික ණය (Personal Loans) ප්රමාණය රුපියල් බිලියන 635කින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර, 2026 මාර්තු වෙද්දී ලාංකිකයන් ලබාගෙන ඇති මුළු පුද්ගලික ණය ප්රමාණය රුපියල් ට්රිලියන 2.45ක් (ලක්ෂ කෝටි 245ක්) දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ. ක්රෙඩිට් කාඩ් (Credit Cards) භාවිතය ද රුපියල් බිලියන 168 සිට 197 දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත්තේ ජනතාව ඉතිරි කිරීම්වලින් නොව, ණය මුදලින් එදිනෙදා වියදම් පියවා ගන්නා බව පෙන්වමිනි.
ට්රිලියනය පැනපු උකස් සෙල්ලම සහ ඩොලර් අවදානම
ආර්ථිකයේ පවතින මෙම සෙල්ලක්කාර ස්වභාවය මැද, රටේ පවතින දැඩි විෂමතාවය (Inequality) පෙන්වමින් රන් භාණ්ඩ උකස් තැබීම් (Pawning Advances) රුපියල් ට්රිලියනය (ලක්ෂ කෝටිය) ඉක්මවා ගොස් ඇත. මෙයින් පෙනී යන්නේ සමාජයේ එක් පිරිසක් ණය වී වාහන සහ ඉලෙක්ට්රොනික බඩු ගනිද්දී, තවත් විශාල පිරිසක් එදිනෙදා වේල පියවා ගැනීමට තමන් සතු එකම වත්කම වන රන් භාණ්ඩ උකස් තබන බවයි.
මහාචාර්ය අතුකෝරළ පෙන්වා දෙන්නේ ජනතාව ණය වී මිලදී ගන්නා වාහන, දුරකථන සහ විදුලි උපකරණවලින් බහුතරයක් ආනයනික භාණ්ඩ (Imports) වීම නිසා, රටින් පිටතට විශාල වශයෙන් ඩොලර් ගලායන (Forex Outflows) බවයි. නිෂ්පාදන ක්ෂේත්ර වර්ධනය නොවී, ආනයන මත යැපෙන පරිභෝජන ආර්ථිකයක් ණය මුදලින් නඩත්තු කිරීම හරහා ලංකාව නැවතත් පැරණි ආර්ථික අගාධය දෙසටම ගමන් කරමින් සිටින බව ආර්ථික විශ්ලේෂකයෝ දැඩිව අවධාරණය කරති.
අදහස සහ යෝජනා :
නිෂ්පාදන ආයෝජන (Productive Investments) දිරිගන්වන්නේ නැතිව, හුදු ආනයනික පාරිභෝගික භාණ්ඩ සඳහා 213%ක ණය බුබුලක් (Credit Bubble) නිර්මාණය වීමට ඉඩ හැරීම මහ බැංකුව සහ රජය ප්රතිපත්තිමය වශයෙන් සිදුකළ බරපතල අත්වැරැද්දකි. මෙය පාලනය කිරීමට පහත පියවර වහාම ගත යුතුය.
- පාරිභෝජන ණය සඳහා ‘සාර්ව ප්රවේශම් සහගත සීමාවන්’ පැනවීම (Macroprudential Regulations):
මහ බැංකුව මැදිහත් වී පාරිභෝගික භාණ්ඩ ණය සහ ක්රෙඩිට් කාඩ් සඳහා වන අවම මූලික ගෙවීම් (Down payments/LTV Ratios) වහාම ඉහළ දැමිය යුතුය. උදාහරණයක් ලෙස, ණය වී වාහනයක් හෝ මිල අධික දුරකථනයක් ගන්නා විට, එහි වටිනාකමෙන් 50%ක්වත් තමන්ගේ අතින් (Equity) දැමිය යුතු බවට නීති පැනවීමෙන් මෙම අනවශ්ය ණය රැල්ල පාලනය කළ හැක.
- අධ්යාපන සහ නිෂ්පාදන ණය සඳහා ‘පොලී සහන’ (Subsidized Rates for Education & SMEs):
අධ්යාපන ණය 60%කින් කඩා වැටීම ජාතික අනතුරකි. එබැවින්, පාරිභෝගික ණාවලට (Consumer Loans) අධික පොලියක් පනවන අතරම, උසස් අධ්යාපනය, තොරතුරු තාක්ෂණ (IT) පාඨමාලා සහ දේශීය සුළු නිෂ්පාදකයන් (SMEs) සඳහා ලබාදෙන ණය වෙනුවෙන් ඉතා අඩු, සහනදායී පොලී අනුපාත (Concessional Interest Rates) බැංකු පද්ධතිය හරහා සහතික කළ යුතුය.
- රන් උකස්කරුවන් වෙනුවෙන් ‘ණය සහන මණ්ඩල’ පිහිටුවීම:
රන් බඩු උකස් කිරීම ට්රිලියනය ඉක්මවීමෙන් පෙනෙන්නේ පොදු ජනතාවගේ අසරණකමයි. පෞද්ගලික මූල්ය සමාගම් සහ බැංකු මඟින් මෙම අහිංසක මිනිසුන්ගේ රන් භාණ්ඩ සූරාකෑම (Exploitation) වැළැක්වීමට උකස් පොලී අනුපාතයන්ට උපරිම සීමාවක් (Interest Rate Cap) පැනවිය යුතු අතර, ඒවා බේරා ගැනීමට කෙටිකාලීන සහන කාලසීමාවන් (Grace Periods) නීතිමය වශයෙන් ලබා දිය යුතුය.
