රු. බිලියන 67ක අතුරුදහන් වූ ධනය සහ ඩොලර් කාක්කෝ: ශ්රී ලංකාවට දැඩි NGO නියාමන පනතක් අත්යවශ්ය ඇයි?
1 min read
ශ්රී ලංකාවේ ක්රියාත්මක ඇතැම් රාජ්ය නොවන සංවිධාන (NGO) අද වන විට හුදු සමාජ සත්කාරක මුහුණුවරින් ඔබ්බට ගොස්, රටේ නීතිය, ජාතික ආරක්ෂාව මෙන්ම ආර්ථිකය පවා දැවැන්ත අභියෝගයකට ලක් කරන ප්රබල ජාලයක් බවට පත්ව තිබේ. මේ නිසා, රජය මගින් යෝජනා කර ඇති නව රාජ්ය නොවන සංවිධාන නියාමන පනත යනු හුදු දේශපාලන අවශ්යතාවයක් නොව, ජාතික ආරක්ෂාව සහ ආර්ථික විනිවිදභාවය වෙනුවෙන් තවදුරටත් කල් නොදමා ගත යුතුම තීරණාත්මක පියවරකි.
රුපියල් බිලියන 67ක අතුරුදහන් වූ ධනය සහ Money Laundering
රාජ්ය නොවන සංවිධාන ජාතික ලේකම් කාර්යාලයේ නිල දත්තවලට අනුව, වසරකට විදේශයන්ගෙන් මෙරටට ගලා එන සමස්ත අරමුදල් ප්රමාණය රුපියල් බිලියන 100කට ආසන්නය. නමුත් නීත්යානුකූලව ලියාපදිංචි වී, විනිවිදභාවයකින් යුතුව වාර්තා වන්නේ ඉන් රුපියල් බිලියන 33ක් පමණි.
කිසිදු රාජ්ය අධීක්ෂණයකින් තොරව සංසරණය වන ඉතිරි රුපියල් බිලියන 67ක දැවැන්ත මූල්ය කන්දරාව ගමන් කරන්නේ කොහේද? මෙය පැහැදිලිවම නීත්යානුකූල ආයතන ලේබලයට මුවා වී සිදුවන කළු සල්ලි සුදු කිරීමේ (Money Laundering) විවෘත දොරටුවකි. මෙම මූල්ය අරාජිකත්වය වහාම නතර කිරීමට දැඩි රාජ්ය මැදිහත්වීමක් අත්යවශ්ය වේ.
අසීමිත වැටුප්, බදු වංචා සහ “දුප්පත්කම විකිණීම”
විදේශයන්ගෙන් ලැබෙන මෙම ඩොලර් ආධාරවලින් 50%කටත් වඩා වැඩි ප්රමාණයක් වෙන් වන්නේ ග්රාමීය ජනතාවගේ දරිද්රතාවය තුරන් කිරීමට නොවේ. ඒවා වෙන් වන්නේ අදාළ සංවිධානවල අධ්යක්ෂවරුන්ගේ සුඛෝපභෝගී ජීවිත නඩත්තු කිරීමට සහ කොළඹ කේන්ද්රීය තරු හෝටල්වල පවත්වන සුඛෝපභෝගී සම්මන්ත්රණ සඳහා ය.
ග්රාමීය අසරණ ජනතාවගේ දුක විකුණා ඩොලර් ගෙන්වා ගන්නා මෙම ආයතන, තමන්ගේ නිලධාරීන්ට අසීමිත වැටුප් සහ වරප්රසාද ලබා දෙයි. වඩාත්ම විස්මයට කරුණ නම්, මෙම දැවැන්ත ආදායම් සඳහා ඔවුන් බොහෝවිට නිසි පරිදි රජයට බදු (Taxes) පවා නොගෙවීමයි. සමාජ සේවයේ නාමයෙන් බදු සහන ලබමින් පෞද්ගලික ධනය ගොඩගසා ගන්නා මෙම ජාවාරම්කාරී ව්යාපාරික ආකෘතිය තවදුරටත් ඉවසිය යුතු නැත.
ඊනියා මානව හිමිකම් සහ ජාතික ආරක්ෂාවට ඇති තර්ජනය
මානව හිමිකම් සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය යනු අතිශය උතුම් සංකල්පයන් වුවද, අද වන විට ඇතැම් NGO සංවිධාන එම වචන භාවිතා කරන්නේ රට විකුණාගෙන කෑමේ ආවරණයක් ලෙසිනි. රටේ ජාත්යන්තර ප්රතිරූපය විනාශ වන ආකාරයේ අතිශයෝක්තියෙන් යුත් අසත්ය වාර්තා සකස් කරමින්, ඒ හරහා ඩොලර් උපයා ගැනීම ඔවුන්ගේ ප්රධාන ආදායම් මාර්ගය වී ඇත.
ඕනෑම ස්වෛරී රාජ්යයක ජාතික ආරක්ෂාවට ප්රමුඛතාව හිමිවිය යුතුය. එබැවින්, මෙම සංවිධාන ගම් මට්ටමින් සහ ජාතික මට්ටමින් සිදුකරන වැඩසටහන්වල සැබෑ අරමුණ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු අමාත්යාංශවල පැහැදිලි නිරීක්ෂණයක් සහ විවරණයක් තිබීම අනිවාර්ය කරුණකි.
නව පනතක් හරහා ගෙනෙන දැඩි පාලනය
ජාත්යන්තර මූල්ය අරමුදල (IMF) සහ මුදල් විශුද්ධිකරණය වැළැක්වීමේ ජාත්යන්තර ප්රමිතීන් (FATF) මගින් පවා නීති විරෝධී මූල්ය සංසරණය පාලනය කිරීම ශ්රී ලංකාවට අනිවාර්ය කර ඇත. ඒ සඳහා යෝජිත නව පනත හරහා ‘වගකිවයුතු නිලධාරියෙකු’ පත් කිරීම, ඩිජිටල් ද්වාර හරහා මූල්ය වාර්තා තැබීම අනිවාර්ය කිරීම සහ මහ බැංකු අධීක්ෂණය යටතට මෙම සංවිධාන පත් කිරීම අතිශය කාලෝචිත පියවරකි.
සංක්ෂේපයෙන්:
ප්රජාතන්ත්රවාදයේ නාමයෙන් පෙනී සිටිමින් රටේ ස්වෛරීත්වයට හානි කරන, කළු සල්ලි ගෙන එන සහ පෞද්ගලික ධනය තර කරගන්නා රාජ්ය නොවන සංවිධාන නියාමනය කිරීම පමණක් නොව, එවැනි කඩාකප්පල්කාරී ආයතන වහාම තහනම් කිරීමට තරම් රාජ්ය යාන්ත්රණය ශක්තිමත් විය යුතුය.
සැබෑ ලෙසම සමාජයට සේවය කරන පාරදෘශ්ය සංවිධානවලට මෙම නව නීතියෙන් කිසිදු බාධාවක් සිදු නොවන අතර, වංචනිකයින්ට තමන්ගේ කඳවුරු අකුලා ගැනීමට සිදු වනු ඇත. ශ්රී ලංකාවට දැන් අවශ්ය වන්නේ රට විකුණන ඊනියා නිදහස නොව, රටේ සම්පත් සහ අභිමානය සුරකින යකඩ මෙන් ශක්තිමත් නියාමන රාමුවකි.
