‘විනිසුරුවන්ගේ විශ්‍රාම වයස වෙනස් කිරීම අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට තර්ජනයක්’ – නීතිඥ සාමූහිකයෙන් විශේෂ ප්‍රකාශයක්!

උපරිමාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස අත්තනෝමතික ලෙස දීර්ඝ කරමින් රජය ගෙන යන රහසිගත ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම කෙලෙසන “අධිකරණය අත්පත් කරගැනීමේ” (Court-Packing) දේශපාලන උපක්‍රමයක් බව ‘නීතිඥ සාමූහිකය’ අවධාරණය කර සිටියි.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් විශ්‍රාම යන වයස දීර්ඝ කිරීමේ යෝජනාව දැඩි ලෙස විවේචනය කරමින් රටේ ප්‍රමුඛතම නීතිවේදීන්ගේ සාමූහිකය වන ‘නීතිඥ සාමූහිකය’ විසින් අද (06) දින නිකුත්කර ඇති නිවේදනය මතු පළවේ.

නීතිඥ සාමූහිකය
2026 ජුනි 5

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් විශ්‍රාම යන වයස දීර්ඝ කිරීමේ යෝජනාව පිළිබඳ ප්‍රකාශය

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් විශ්‍රාම යන වයස දීර්ඝ කිරීමට රජය විසින් ගෙන යන බව කියැවෙන යෝජිත පියවර පිළිබඳව නීතිඥ සාමූහිකය තම දැඩි කනස්සල්ල පළ කරයි. මේ සම්බන්ධයෙන් , එම ක්‍රියාමාර්ගය පිළිබඳ දැඩි කනස්සල්ල පළ කරමින් ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය නිකුත් කළ ප්‍රකාශය නීතිඥ සාමූහිකය සම්පූර්ණයෙන්ම අනුමත කරයි.

ජ්‍යෙෂ්ඨ විනිසුරුවරුන් විශ්‍රාම යන වයස වර්තමාන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 107(5) ව්‍යවස්ථාව මගින් නියම කර ඇත. එම නිසා, එය වෙනස් කිරීමට නම් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් අවශ්‍ය වේ. එවැනි පනත් කෙටුම්පතක් නීති කෙටුම්පත් සම්පාදක දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සකස් කරමින් සිටින බවට වාර්තා පලවී ඇත. එම වාර්තා සත්‍ය නම්, සහ රජය සැබවින්ම මෙම වෙනස සිදු කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් සලකා බලන්නේ නම්, එය ජාතික ජන බලවේග රජය පොරොන්දු වූ “ක්‍රම වෙනස” සහ පාලන සංස්කෘතියේ වෙනස යන මූලික කුළුණු කිහිපයකටම විරුද්ධ වන අතර, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට බරපතළ තර්ජනයක් වේ.

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට තර්ජනය

මෙම සිදුවීම්වලදී විශේෂයෙන් කනස්සල්ලට කරුණක් වන්නේ, මෙම සංශෝධනය ඉහළ අධිකරණවල වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ටද අදාළ වන ලෙස සැලසුම් කරනු ලැබීමේ හැකියාවයි. එසේ නම්, එය “අධිකරණය පිරවීම” හෙවත් court-packing යන ක්‍රියාවලියට පැහැදිලි උදාහරණයක් වනු ඇත. එවිට රජය ප්‍රායෝගිකව ඉහල අධිකරණවල වර්තමාන සංයුතිය “ලොක් කිරීමට” කටයුතු කරමින්, වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ට වැඩි කාලයක් සේවය කිරීමට හැකි කරයි.

විනිසුරුවරුන්ගේ ධුර කාලය වෙනස් කරන නීති සම්බන්ධයෙන් සංසන්දනාත්මක ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා නීති ශාස්ත්‍රයේ පුළුල්ව සාකච්ඡා කෙරෙන අතර, එය අධිකරණය “අත්පත් කරගැනීමේ” ක්‍රමයක් ලෙස පිළිගැනේ. සරලව කිවහොත්, වර්තමාන විනිසුරුවරුන් විශ්‍රාම යන වයස දීර්ඝ කිරීම රජය විසින් එම විනිසුරුවරුන්ට ලබා දෙන පැහැදිලි පෙළඹවීමක්, ප්‍රතිලාභයක් හෝ වාසියක් වේ. එසේ නොවුණහොත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් පිළිවෙළින් අවුරුදු 65 හෝ 63 පිරුණු විට විශ්‍රාම ගත යුතු වේ. එබැවින් මෙය අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පැහැදිලි හා දැඩි ලෙස උල්ලංඝනය කිරීමකි.

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මූලික මූලධර්මයකි. එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ පෙරවදනෙහිත්, “අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය” යන විශේෂ ශීර්ෂය යටතේ 15වන පරිච්ඡේදයෙහිත් ප්‍රකාශ වේ. විසිඑක්වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින්, මෙම අධිකරණවලට නම් කරන විනිසුරන් අනුමත කිරීමට පෙර පරීක්ෂා කෙරෙන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභා ක්‍රමය නැවත හඳුන්වා දීමෙන්, ඉහළ අධිකරණවල ස්වාධීනත්වය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරන ලදී.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 2024 දෙසැම්බර් 12 දින ප්‍රකාශයට පත්කළ පතිරත්න එදිරිව අබේවර්ධන නම් අංක 35/2004 දරන මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේදී අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කිරීමේදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව ඉටු කරන වැදගත් කාර්යභාරය පිළිබඳව අදහස් පළ කරමින් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “යම් සාක්ෂි මත පදනම් වූ සැකයක් පවා විනිසුරුවරයෙකු කෙරෙහි තබා ඇති මහජන විශ්වාසය කැළැල් කිරීමට ප්‍රමාණවත් වේ.”

මෙයින් පෙන්වා දෙන්නේ විනිසුරුවරුන් ස්වාධීන හා දෝෂාරෝපණයෙන් ඔබ්බට සිටිය යුතු පමණක් නොව, ඔවුන් එසේ බව පෙනී යා යුතුද බවයි. රජය ඉහළ අධිකරණවල වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ගේ ධුර කාලය දීර්ඝ කිරීමට කටයුතු කළහොත්, එම විනිසුරුවරුන්ට රජයේ අනුමැතිය හෝ අනුග්‍රහය තිබෙන බවට, රජය ඔවුන් තවදුරටත් ධුරයේ සිටිනවාට කැමති බවට මහජන හැඟීමක් ඇති වීම නොවැලැක්විය හැකිය. ඒ අනුව අධිකරණය ඉන් පසුව ගන්නා ඕනෑම තීරණයක්, එහි විනිසුරුවරුන් වර්තමාන රජයට සහ එහි අභිලාෂයන්ට බැඳී සිටින බවට හෝ පක්ෂපාතී බවට ඇති මහජන හැඟීමෙන් කැළැල් විය හැක.

ජනප්‍රිය පුවත් ලංකාවෙන් හොරා කාපු නිල් මැණික් ආයෙමත් හොරා කයි!

ඉහත නඩුවේදී, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විනිසුරු ඒ.ආර්.බී. අමරසිංහ මහතාගේ “අධිකරණ හැසිරීම් ආචාර ධර්ම සහ වගකීම්” කෘතියේ පහත සඳහන් ඡේදය අනුමත කරමින් උපුටා දැක්වීය: “චෝදනා සමස්ත අධිකරණයට එරෙහිව හෝ විනිසුරුවරුන් විශාල සංඛ්‍යාවකට එරෙහිව නොමැති වුවද, ‘එක් විනිසුරුවරයෙකු පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය කම්පනයට ලක් වූ විට, සමස්ත අධිකරණය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසයද බලපෑමට ලක් වේ’ යන්න පිළිගත යුතුය. එය අධිකරණ ස්වාධීනත්වය නම් කාසියේ අනෙක් පැත්තයි.”

ඉන් අනතුරුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මෙසේ අදහස් දැක්වීය: “ඉහත ඡේද මගින් අධිකරණය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය සහ එහි තීන්දුවල ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ස්වභාවය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය පැහැදිලිව පෙන්වා දෙන අතර, එමගින් අධිකරණ සාධුගුණය සෑම විටම ඉහළ මට්ටමක පවත්වා ගැනීමේ වැදගත්කම අවධාරණය වේ.”

යෝජිත සංශෝධනයේ බලපෑම පිළිබඳ අපගේ නිරීක්ෂණ, අධිකරණයේ වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ගේ සෘජුභාවය, සාධුගුණය හෝ කීර්තිය පිළිබඳ චෝදනාවක් නොවේ. එය අධිකරණය මහජනයා විසින් කෙසේ දකිනු ඇත්ද යන්න පිළිබඳ වැළැක්විය නොහැකි නිගමනයකි. මෙවැනි ආකාරයකින් පක්ෂපාතී බවට පෙනී යන අධිකරණයකට මහජන විශ්වාසය සහ ගෞරවය රඳවා ගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත.

පතිරත්න නඩුවේදී, කැන්බරා විශ්වවිද්‍යාලයේ හිටපු උපකුලපති ස්ටීවන් පාකර් මහතාගේ පහත සඳහන් අදහසද අධිකරණය අනුමත කර උපුටා දැක්වීය: “අධිකරණ තීරණවලට අනුකූල වීම බොහෝ දුරට නීතිය සහ එහි ක්‍රියාවලීන් පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය මත රඳා පවතී. විනිසුරුවරුන්ගේ සහ මහේස්ත්‍රාත්වරුන්ගේ ස්වාධීනත්වය ප්‍රශ්නයකට ලක් වූ මොහොතේම, ඔවුන්ගේ තීරණවල අපක්ෂපාතීභාවයද ප්‍රශ්නයකට ලක් වේ. අධිකරණය පිළිබඳ විශ්වාසය බිඳ වැටීම, අපගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ හැඟීමට අනාවැකි කළ නොහැකි ප්‍රතිවිපාක ඇති කළ හැකි අතර, අවසානයේ ඉතා නරක තත්ත්වයකට හේතු විය හැක. ශිෂ්ට සමාජයක, අධිකරණය යනු පළිගැනීම වෙනුවට පවත්නා ආදේශකය බව කියවේ.”

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහ කාර්යක්ෂමතාව සඳහා එය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය අත්‍යවශ්‍ය වේ. එය නොමැතිව, අධිකරණය තම සදාචාරාත්මක සහ යමක් ඒත්තු ගැන්විය හැකිවීමේ අධිකාරියේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයක් අහිමි කර ගනී.

ස්වාධීන අධිකරණයක් ජනතා පරමාධිපත්‍යයේද අත්‍යවශ්‍ය අංගයකි. මෙය අංක 30/2022 දරන කාර්මික ආරවුල් (විශේෂ විධිවිධාන) පනත කෙටුම්පත පිලිබද නිගමනයේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් පිළිගෙන ඇත. එහිදී අධිකරණය මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “අවසානයේදී, ජනතාවගේ සියලු අයිතිවාසිකම් සම්පූර්ණයෙන් ක්‍රියාත්මක වීම, නීතියේ ආධිපත්‍යය පවත්වා ගනිමින්, දක්ෂ, ස්වාධීන හා අපක්ෂපාතී අධිකරණයක් විසින් යුක්තිය නිසි ලෙස පරිපාලනය කිරීම මත රඳා පවතී. මෙම සන්දර්භය තුළ, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ පූර්විකාවේ සියලු ජනතාවට අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහතික කරන බව සටහන් කිරීම වැදගත්ය. එබැවින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 වන ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති පරමාධිපත්‍යය ස්වාධීන අධිකරණයකට ඇති අයිතියද ඇතුළත් වන ලෙස කියවිය යුතුය.”

“යුක්තිය නැවත සිතින් මවා ගැනීම: විනිසුරුවන්ගේ සහ නීතිඥයින්ගේ ස්වාධීනත්වයට ඇති සමකාලීන අභියෝගවලට මුහුණ දීම” මැයින් විනිසුරුවරුන් සහ නීතිඥවරුන්ගේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ විශේෂ වාර්තාකාරී මාග්‍රට් සැටර්ත්වෙයිට් 2023 අප්‍රේල් මාසයේ අංක A/HRC/53/31 දරන තම වාර්තාවේ, මෙසේ සඳහන් කළාය:

ජනප්‍රිය පුවත් පාස්කු ප්‍රහාරය ගැන සුරේෂ් සලේ දැනගෙන හිටියා..! – ඇමති ආනන්ද විජේපාල

“විශේෂ වාර්තාකාරීවරියට කනස්සල්ලට කරුණක් විය හැකි තත්ත්වයන් අතර, විධායක හෝ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රියාකාරකම්වල නීත්‍යානුකූලභාවය සමාලෝචනය කිරීමට අධිකරණවල ඇති බලය සීමා කිරීම, හෝ විශේෂයෙන් ඉහළ අධිකරණවල ස්වභාවය හෝ සංයුතිය වෙනස් කරන ප්‍රතිසංස්කරණ ඇතුළත් විය හැක. එවැනි ක්‍රියා මගින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය හා මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයන්ට ප්‍රතිකර්ම ලබා දීමේ හැකියාව හීන කරනු ඇත. මෙයට ඉහළම අධිකරණයේ විශාලත්වය දේශපාලනිකව උපායශීලී ලෙස අඩු කිරීම, විනිසුරුවරුන් අත්තනෝමතිකව ඉවත් කිරීම හෝ ඔවුන්ගේ ධුර කාලය අඩු කිරීම, හෝ ඔවුන්ගේ කාර්යභාරය දේශපාලනික කරන ආකාරයෙන් විනිසුරුවරුන්ට ඉක්මන් විශ්‍රාම යාම පැනවීම ඇතුළත් විය හැක. එසේ නැතහොත්, දේශපාලනිකව ඉහළම අධිකරණයේ විශාලත්වය වැඩි කිරීම, විශ්‍රාම වයස අත්තනෝමතිකව අහෝසි කිරීම හෝ ධුර කාල දීර්ඝ කිරීම, හෝ අසාමාන්‍ය විනිශ්චය මණ්ඩල අක්‍රමවත් ලෙස පිහිටුවීම මගින් රජයේ අනෙකුත් ශාඛාවන්ට හිතවත් ලෙස පෙනෙන විනිසුරුවරුන් පත් කිරීම හෝ රඳවා තබා ගැනීමද ඇතුළත් විය හැක.”

පසුව නිකුත් කළ “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට එල්ල වන සමකාලීන අභියෝග හමුවේ අධිකරණ පද්ධතිවල ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කිරීම”, අංක A/HRC/56/62 දරන 2024 ජුනි වාර්තාවේදී, විශේෂ වාර්තාකාරිය මෙසේ සඳහන් කළාය:

“අධිකරණයේ සංයුතිය වෙනස් කිරීම මගින් අධිකරණය අත්පත් කර ගැනීමේ අවදානම වැඩි කරන දෙවැනි වර්ගයේ ප්‍රතිසංස්කරණය වන්නේ, දේශපාලන අධිකාරීන් තම අරමුණු සඳහා වඩාත් පක්ෂපාතී ලෙස පෙනෙන විනිසුරුවරුන් පත් කිරීමට ඉඩ සලසන නව විනිශ්චය පුරප්පාඩු දේශපාලනිකව නිර්මාණය කිරීමයි. මෙයට අධිකරණවල විශාලත්වය හෝ සංඛ්‍යාව වැඩි කිරීම, හෝ පවතින විනිසුරුවරුන් ඉවත් කිරීම ඇතුළත් වේ. වර්තමාන විනිසුරුවරුන් ඉවත් කිරීමට හෝ දෝශාභියෝග කිරීමට උත්සාහ කිරීම, විනිසුරුවරුන් ඉවත් කිරීමට දේශපාලන අධිකාරීන්ට පහසු කරන නීති, පෙර පරිපාලනයන් විසින් පත් කළ විනිසුරුවරුන් පිළිගැනීම නව පරිපාලනයන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, සහ වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ට අදාළ වන නව හෝ අඩු කළ අනිවාර්ය විශ්‍රාම වයසක් ඇති නීති ක්‍රියාත්මක කිරීම උදාහරණ වේ. හංගේරියාවේ, විනිසුරුවරුන්ගේ අනිවාර්ය විශ්‍රාම වයස 70 සිට 62 දක්වා අඩු කළ නීතියක් හේතුවෙන්, විනිසුරුවරුන් 200 කට වැඩි පිරිසක් ඉක්මනින් විශ්‍රාම ගියහ. විනිසුරු ධුර කාල සීමාවක් පැනවීමට හෝ වර්තමාන විනිසුරුවරුන්ගේ සේවා කාලය වෙනස් කිරීමටද විධායකය උත්සාහ කළ හැක.”

එබැවින්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස වෙනස් කිරීමට කරන ඕනෑම උත්සාහයක් නීතිඥ සාමූහිකය දැඩි ලෙස හෙළා දකියි.

මහජන උපදේශනය සහ සාකච්ඡාව නොමැති වීම

යෝජිත සංශෝධනයේ අන්තර්ගතය හැරුණු විට, එය කෙටුම්පත් කරමින් පවතින ක්‍රියාවලියද අතිරේක කනස්සල්ලක් ඇති කරයි. එය පාලක සන්ධානයේ මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ පොරොන්දු වූ සහභාගීත්ව පාලනය සහ “මහජන සංවාදය” යන මූලධර්මවලට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වේ.

අධිකරණ අමාත්‍යවරයා මෙම කරුණ පිළිබඳ නැඟුණු ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දීමෙන් වැළකී සිටීමෙන් පෙනී යන්නේ, රජය යෝජිත වෙනස සැඟවීමට උත්සාහ කර ඇති බවයි. එසේ වුවද, මෙම වෙනස පිළිබඳ කටකතා හේතුවෙන් පුවත්පත්වල මහජන සාකච්ඡාවක් ඇතිවී ඇත.

මෙවැනි වැදගත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් රහසිගතව කෙටුම්පත් කිරීම, විසිවන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ සංඛ්‍යාව වැඩි කළ ප්‍රතිපාදන සිහිපත් කරයි. එම ප්‍රතිපාදනය කිසිදා ප්‍රසිද්ධියේ සාකච්ඡා නොකෙරුණු අතර, සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතට අභියෝග කළ අවස්ථාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයටද ඉදිරිපත් නොකෙරිණි. එය කෙලින්ම කාරක සභා අවස්ථාවේ සංශෝධනයක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන ලදී.

නීති කෙටුම්පත් කිරීමේ සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කිරීමේ මෙම රහසිගත ක්‍රම තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාම, තේරී පත්වීමේදී පාලක රජය පොරොන්දු වූ “ක්‍රම වෙනස” හෝ දේශපාලන සංස්කෘතියේ වෙනසට පටහැනිව යයි.

ජනප්‍රිය පුවත් ට්‍රම්ප් චීනයට

මෙම සංශෝධනය අනෙකුත් රාජ්‍ය සේවයට අහිතකර පසුප්‍රතිඵල ඇති නොකරන බව සහතික කිරීම සඳහා මහජන උපදේශනය අත්‍යවශ්‍ය වේ. මෙම වෙනස පිළිබඳ පුවත මහජනතාව අතරට පැමිණි විට, රජයේ වෛද්‍යවරුන් ඇතුළු අනෙකුත් රාජ්‍ය අංශයේ වෘත්තිකයන් විසින්ද කනස්සල්ල පළ කරන ලද බව අපි සටහන් කරමු.

අධිකරණය තුළ උසස් වීමට පැහැදිලි මාර්ගයක් සහතික කිරීම සඳහා, වෘත්තීය විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස සංශෝධනය කිරීමද රජයට සලකා බැලිය යුතු වේ.

තවද, ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස වෙනස් කිරීම, අධිකරණයේ සංයුතිය සහ එහි විනිසුරුවරුන් තෝරාගනු ලබන මූලාශ්‍ර පිළිබඳ පුළුල් සාකච්ඡාවක් සමඟ එකට සිදු විය යුතුය.

පෙර තිබූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව යටතේ, 2023 සිට 2026 දක්වා, අධිකරණයේ පුරප්පාඩු පිරවීමේදී නීති ශාස්ත්‍රඥයන් සහ පෞද්ගලික නීතිඥ වෘත්තියේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නීතිඥවරුන් සලකා බැලීමට සභාවට හැකි බව යෝජනා කළ කෙටුම්පත් රීති සංසරණය කරන ලදී. පසුව එය ඉවත් කර ගන්නා ලදී. මෙවැනි ප්‍රවේශයක් වෙනත් රටවල ඉහළම අධිකරණ සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කෙරෙන අතර, ශ්‍රී ලංකාව සඳහාද එය සුදුසු විය හැක.

මහජනතාවගෙන් සහ අනෙකුත් පාර්ශ්වකරුවන්ගෙන් උපදෙස් ලබා ගැනීම මගින්, ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් මගින් විනිසුරුවරුන්ට දිගු කාලයක් සේවය කිරීමට ඉඩ සැලසීමට වඩා, අධිකරණයේ හැකියාවන් වැඩි දියුණු කිරීමට සහ යුක්තිය පසිඳලීම තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට උපකාරී වන බව සහතික කෙරෙනු ඇත.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අක්‍රමවත්ව අත දැමීම

මෙම යෝජිත සංශෝධනයද, බලයේ සිටින රජය තම දේශපාලන අරමුණු සපුරා ගැනීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අක්‍රමවත්ව සංශෝධනය කිරීමේ පුරුද්ද තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාමකි.

ජාතික ජන බලවේගයේ මැතිවරණ ප්‍රකාශනය නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් පොරොන්දු වූ බව නීතිඥ සාමූහිකය සිහිපත් කර සිටී. එහෙත් නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ඇතුළුව, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ සම්මත කිරීමට ප්‍රමාණවත් පාර්ලිමේන්තු බහුතරයක් තිබියදීත්, රජය එම පොරොන්දුව ඉටු කිරීමට කිසිදු උනන්දුවක් දක්වා නොමැත.

එබැවින්, දැන් අධිකරණයට බලපාන සීමිත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට පෙළඹීමක් ඇතිවීම කනස්සල්ලට කරුණකි. මෙය රජය පාර්ශ්වයේ අසත්භාවය පෙන්වයි. මැතිවරණ සමයේ හෝ රජයට පැමිණීමෙන් පසු හෝ මෙවැනි සංශෝධනයක් පිළිබඳ කිසිදු සාකච්ඡාවක් නොතිබුණි. අනෙක් අතට, ඉහත සඳහන් කළ පරිදි, මෙම සංශෝධනය මහජනතාවගෙන් සැඟවීමට සූදානම් උත්සාහයක් සිදුව ඇත.

එබැවින්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් සකස් කිරීමට කරන සියලු උත්සාහයන් වහාම නවත්වන ලෙස නීතිඥ සාමූහිකය ජනාධිපතිවරයාගෙන්, අගමැතිවරයාගෙන්, අධිකරණ අමාත්‍යවරයාගෙන් සහ රජයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නායකත්වයෙන් ඉල්ලා සිටී.

නීතිඥ සාමූහිකය වෙනුවෙන්,