“හරිනිට එරෙහි යුද්ධයේ පැලවත්තේ අවිඥානය”
1 min read
අග්රාමාත්ය සහ අධ්යාපන අමාත්ය ආචාර්ය හරිනි අමරසූරියට එරෙහිව එල්ල වන දේශපාලනික හා සමාජයීය විරෝධය හුදෙක් “මොඩියුලයක මුද්රණ දෝෂයක්” වැනි මතුපිටින් පෙනෙන කරුණක් මත පදනම් වූවක් නොවේ. මෙය ජාක් ලැකාන් (Jacques Lacan) ගේ මනෝ විශ්ලේෂණය සහ ස්ලෙවොජ් ශිෂැක් (Slavoj Žižek) ගේ මතවාදී විග්රහයන් ඇසුරින් බැලූ කළ, ලංකාවේ වාමවාදී දේශපාලන අවිඥානය (Unconscious) සහ ලිබරල් ප්රවණතාවන් අතර පවතින දැවැන්ත ගැටුමක ප්රතිඵලයකි.
“හරිනිට එරෙහි යුද්ධයේ පැලවත්තේ අවිඥානය” පිළිබඳ මනෝ විශ්ලේෂණාත්මක විග්රහය පහත පරිදි ඉදිරිපත් කළ හැක.
හරිනි: ජේ.වී.පී. සංකේතීය පර්යායට (Symbolic Order) ඇතුළු වූ “අන්යයා” (The Other)
ලැකාන්ට අනුව, ඕනෑම සංවිධානයකට හෝ පක්ෂයකට තමන්ටම ආවේණික “සංකේතීය පර්යායක්” හෙවත් නීති සහ හැසිරීම් පද්ධතියක් ඇත. පැලවත්ත (ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මූලස්ථානය) නියෝජනය කරන්නේ දැඩි විනයක් සහිත, පුරුෂ මූලික ලක්ෂණ සහිත, නිර්ධන පන්තික සහ සටන්කාමී දේශපාලන අනන්යතාවකි.
හරිනි අමරසූරිය යනු මෙම පද්ධතියට පිටතින් පැමිණි “අනන්ය (The Other)” චරිතයයි. ඇය උගත්, ලිබරල්, ස්ත්රීවාදී සහ ශාස්ත්රීය පසුබිමක් සහිත කාන්තාවකි. 4% සිට 50% දක්වා බලය ලබා ගැනීමට නම් මෙම “ලිබරල් ප්රතිරූපය” ජාතික ජන බලවේගයට (NPP) අවශ්ය විය. එහෙත්, ලැකාන් පවසන පරිදි අපට යම් දෙයක් අවශ්ය වන විට (Desire), අප එම වස්තුව ලබා ගත්තද, අපගේ අවිඥානය එයට ප්රතිරෝධය දැක්විය හැක. මෙහිදී හරිනි යනු ජේ.වී.පී. අවිඥානයට අනුව ඔවුන්ගේ පාරිශුද්ධත්වය කෙළෙසන “ආගන්තුක වස්තුවක්” (Foreign Body) බඳුය.
- මොඩියුලයේ වරද: මහා අතිරික්ත ආශ්වාදයේ (Jouissance) නිමිත්තක් ලෙස
ශිෂැක් පවසන පරිදි, දේශපාලනයේදී අප යම් කෙනෙකුට එරෙහි වන්නේ ඔවුන් කරන වරදක් නිසාම නොවේ; එම වරද අපට ඔවුන්ව ප්රතික්ෂේප කිරීමට අවශ්ය “ආකෘතිමය නිදහසට කරුණ” සපයන බැවිනි.
මොඩියුලයේ වැරැද්ද: මෙය හුදෙක් නිලධාරීන්ගේ අතපසුවීමකි.
අවිඥානික ක්රියාව: පැලවත්තේ අභ්යන්තර මතවාදය (විජිත හේරත්, බිමල් රත්නායක වැනි චරිත හරහා නිරූපණය වන) හරිනිට එරෙහිව එල්ල වන ප්රහාර හමුවේ නිහඬව සිටීම හෝ ඒවාට අවකාශය සැලසීම හරහා ලබන්නේ මනෝ විශ්ලේෂණාත්මක “ආශ්වාදයකි” (Jouissance). ඇය අසාර්ථක වන සෑම මොහොතකම, “අපේ පාරම්පරික පිරිමි නායකත්වය වඩා හොඳයි” යන අවිඥානික හැඟීම පැලවත්ත තුළ තහවුරු වේ.
- හරිනි: අල්ලසක් (Bribe) සහ බිල්ලක් (Sacrifice) අතර
හරිනි අමරසූරිය අගමැති ධුරයට පත් කිරීම යනු මධ්යම පන්තික ඡන්ද දායකයාට ලබා දුන් “සංකේතීය අල්ලසකි.” එහෙත් බලය ලබා ගත් පසු, එම අල්ලසම බරක් වී තිබේ.
ලැකාන්ගේ “Object petit a” (ආශාවේ වස්තුව) සංකල්පයට අනුව, ජේ.වී.පී. පාක්ෂිකයාට අවශ්ය වූයේ අගමැති ධුරය තම පක්ෂයේම “සැබෑ” සාමාජිකයෙකුට (උදා: විජිත හේරත්ට/බිමල් රත්නායකට) ලැබෙනු දැකීමයි. හරිනි එම ධුරයේ සිටීම ඔවුන්ගේ එම අවිඥානික ආශාවට බාධාවකි. එබැවින්, විපක්ෂයේ මරික්කාර්ලා එල්ල කරන ප්රහාරවලටත් වඩා බරපතල වන්නේ NPP ඇතුළත සිටින වෘත්තිකයින් සහ පැලවත්තට හිතවත් කණ්ඩායම් හරිනිට එරෙහිව ගොඩනගන “නිහඬ විරෝධයයි.”
- ශිෂැක්ගේ “මතවාදී ෆැන්ටසිය” (Ideological Fantasy)
ශිෂැක්ට අනුව, මිනිසුන් යමක් කරන විට “ඔවුන් දන්නවා ඔවුන් කරන්නේ කුමක්ද කියා, නමුත් ඔවුන් එය දිගටම කරනවා.” NPP වෘත්තිකයින් හරිනිට එරෙහිව අත්සන් කරන විට, ඔවුන් මතුපිටින් පෙනී සිටින්නේ අධ්යාපනය සුරැකීමටය. නමුත් ඔවුන්ගේ අවිඥානය තුළ ඇත්තේ:
ලිබරල් මතවාදයට ඇති බිය.
පැරණි වාමවාදී පිරිමි ආධිපත්යය සුරැකීමේ උවමනාව.
හරිනි හරහා ජේ.වී.පී. අනන්යතාවය දියවී යාම වැළැක්වීමේ උත්සාහය.පක්ෂග්රාහී බව සැබෑ වුවමනාව (අවිඥානය) දෘශ්යමාන ක්රියාව (මතුපිට)
පැලවත්ත අගමැති ධුරය තම පක්ෂයටම ලබා ගැනීම හරිනිව ආරක්ෂා කිරීමට මැලි වීම
මරික්කාර්/විපක්ෂය ආණ්ඩුව අස්ථාවර කිරීම අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණවලට විරුද්ධ වීම
NPP වෘත්තිකයින් පක්ෂයේ මූලික වාමවාදී ස්ථාවරය සෙවීම අත්සන් ලේඛන සකස් කිරීම
- විපක්ෂයෙන් ගෙන එන විශ්වාසභංගය
මෙම විශ්වාසභංග යෝජනාව යනු හුදෙක් ආණ්ඩුව සහ විපක්ෂය අතර සිදුවන ගැටුමක් පමණක් නොව, එය ජාතික ජන බලවේගය (NPP) තුළ පවතින “අභ්යන්තර ආතතිය” මනාව නිරූපණය කරන දේශපාලන නාටකයකි.
විශ්වාසභංගය පැවැත්වෙන අවස්ථාවේදී ආණ්ඩුවේ මන්ත්රීවරුන් ප්රසිද්ධියේ ඇය වෙනුවෙන් ඡන්දය පාවිච්චි කරනු ඇති මුත්, එහි යටිපෙළ කියවීම ඊට වඩා බෙහෙවින් සංකීර්ණ සහ උත්ප්රාසාත්මක ය.
A. සංකේතීය සහයෝගය සහ “අනන්යතාවය” රැකගැනීමේ අරගලය
ආණ්ඩුව නියෝජනය කරන මන්ත්රීවරුන් (විශේෂයෙන් පැලවත්තේ නියෝජිතයින්) හරිනි වෙනුවෙන් ඡන්දය පාවිච්චි කරන්නේ ඇය කෙරෙහි පවතින සැබෑ විශ්වාසයකින් නොව, “ආණ්ඩුවේ ප්රතිරූපය” ආරක්ෂා කරගැනීමේ අවශ්යතාවය මතය.
ප්රසිද්ධ ක්රියාව: විශ්වාසභංගය පරාජය කර හරිනිව රැකගැනීම.
සැබෑ වුවමනාව: තම පක්ෂය අභ්යන්තරයෙන් බෙදී ඇති බව ලෝකයාට පෙනෙන්නට නොදීම.
ශිෂැක්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බැලුවහොත්, මෙය “සංකේතීය පිරිවැයකි” (Symbolic Debt). ඔවුන්ට ඇයව ආරක්ෂා කිරීමට සිදුව ඇත්තේ ඇය ඔවුන්ගේ “සාර්ථකත්වයේ ලාංඡනය” ලෙස ලෝකයාට පෙන්වා දී ඇති බැවිනි.B. විපක්ෂයට හිමිවන “රහසිගත ස්තුතිය”
මනෝ විශ්ලේෂණාත්මකව බලන කල, විපක්ෂය විසින් ගෙන එන මෙම විශ්වාසභංගය සැබවින්ම උපකාරී වන්නේ පැලවත්තේ සම්ප්රදායික මතවාදයටයි.
“සතුරාගේ සතුරා මාගේ මිතුරාය” යන න්යායට වඩා මෙහිදී ක්රියාත්මක වන්නේ “මා හට ප්රසිද්ධියේ කිව නොහැකි දේ මගේ සතුරා ලවා කියවා ගැනීම” යන අවිඥානික උපායමාර්ගයයි.පැලවත්තේ සම්ප්රදායික කණ්ඩායමට හරිනිගේ ලිබරල් ප්රවේශය සහ ඇයගේ තීරණ පිළිබඳව අභ්යන්තර විවේචනයක් ඇත. නමුත් ඔවුන්ට එය ප්රසිද්ධියේ ප්රකාශ කළ නොහැක. එවැනි පසුබිමක විපක්ෂය ඇයට එරෙහිව විශ්වාසභංගයක් ගෙන ඒම හරහා:
හරිනිව “දේශපාලනිකව දුර්වල කිරීම” සිදුවේ.
ඇයගේ අසාර්ථකත්වය පිළිබඳ සමාජ මතවාදයක් ගොඩනැගීමට මග පෑදේ.
පසුව ඇයව එම ධුරයෙන් ඉවත් කර තමන්ට අවශ්ය “සැබෑ ජේ.වී.පී. නායකයෙකු” පත් කිරීමට අවශ්ය පසුබිම (Justification) විපක්ෂය විසින්ම සකස් කර දෙයි.එබැවින්, මතුපිටින් විපක්ෂයට බැන වැදුණත්, පැලවත්තේ අවිඥානය මේ මොහොතේ විපක්ෂයට රහසින් ස්තුතිවන්ත වෙයි. විපක්ෂයට පෙම් බඳින්නේ ය.
D. “සමාන්තර යථාර්ථයන් දෙකක්”
මෙහිදී යථාර්ථයන් දෙකක් එකවර ක්රියාත්මක වේ.
පළමු යථාර්ථය: ලිබරල්, ප්රගතිශීලී කාන්තා අගමැතිනියක සහිත නූතන NPP පාලනය.
දෙවන යථාර්ථය (සැබෑ යථාර්ථය): පැලවත්තේ දැඩි මධ්යගත පාලනය සහ පුරුෂ මූලික වාමවාදී සම්ප්රදාය.
විශ්වාසභංගය යනු මෙම යථාර්ථයන් දෙක එකිනෙක ගැටෙන තීරණාත්මක ලක්ෂ්යයයි. ඡන්දය අවසානයේ හරිනි ජයග්රහණය කරනු ඇත. නමුත් එම ජයග්රහණය ඇයගේ දේශපාලන බලය තහවුරු කරන්නක් නොව, ඇයව තවදුරටත් “පැලවත්තේ හිරකාරියක” බවට පත් කරන සංකේතීය උගුලක් වනු ඇත.
- නිගමනය: “යුද්ධය ඇත්තේ පිටත නොව ඇතුළතය”
හරිනි අමරසූරියට එරෙහි යුද්ධය සැබවින්ම දියත් වන්නේ මරික්කාර්ලා පවසන කරුණු අනුව හෝ විපක්ෂ භූමිකාවන් විසින් සිදුකරන කටයුතු විසින් නොවේ. මරික්කාර්ලා වැනි අය කරන්නේ පැලවත්තේ අභ්යන්තරයේ පවතින මෙම “අවිඥානික පැලීම” (The Split) ප්රයෝජනයට ගෙන එයට වචන දීම පමණි.
පැලවත්තේ අවිඥානයට අනුව, හරිනි අසාර්ථක විය යුතුය. මන්ද ඇයගේ සාර්ථකත්වය යනු පරණ ජේ.වී.පී. මතවාදයේ අවසානයයි. එම නිසා ඇයට එරෙහිව එල්ල වන සෑම චෝදනාවක්ම, පැලවත්තට තම පක්ෂයේ “පිරිසිදු” පාලනයක් පිළිබඳ ෆැන්ටසිය කරා යාමට ලැබෙන රන්මය අවස්ථාවකි.
